Zondag 7 juni – Ontmoeting in het Heuvelland
Ger:
Vandaag gedacht weer eens wat klim-km’s te gaan doen. En wel Loorberg, Camerig etc.; de hellingen uit mijn fietsjeugd. Kort-kort vertrokken; weer viel echter tegen met een temp rond de 15 °C en een fris windje vier. Al een tijdje niet meer de Loorberg gehad; die lag overigens fraai in het groen en is best gevarieerd. Halverwege wat bekende stemmen en Martin, Jos en Henk kwamen voorbij. Effe op de fiets wat gekletst en besloten dat voort te zetten bij de Smidse; zij met ca. 40 km en ik een kleine 12. Bijgetut over van alles en nog wat, met matige koffie en lekkere vlaai. Opstappen daarna was wel een dingetje (stijf gezeten) en besloten de Camerig aan de maten te laten en richting Sippenaeken te gaan om zo eerst wat warm te draaien. Het valse plat met een paar kleine stukjes 7 à 8 % liep eigenlijk best lekker en zo besloten de Belgische kant van de Trois Bornes te pakken. Boven was het druk en het nieuwe asfalt in de afzink was een zonnetje. Van Vaalsbroek naar Vijlen en vandaar naar de Rijksweg. Omdat het met de kilometrage niet overhield, in Wittem afgeslagen richting Valkenburg om zo de Sibber nog eens te doen. Ook die liep best wel, hoewel de snelheid niet overhield; wel twee e-bikes in het zicht gehouden en RWGPS melde een persoonlijk beste tijd (?). Boven richting Margraten afgeslagen en via Euverem en Pesaken naar huis. Toch lekker gefietst en uiterst gezellig weer eens “de fietsmaten” te zien en spreken.
Martin:
Met Karel in Den Haag toch maximale opkomst: Henk en Jos. Henk deed ons beloven het in de Hunsrück niet te gek te maken. Beloofd! Hij deed kond van zijn mooie vakantie in Ierland, maar met een hoogste punt van 300 m geen echt fietsland denk ik.
Op naar de Watertoren om daar Jos te treffen. Ik stelde iets als Camerig voor en alzo. Via Groot Haasdal naar V’burg en de Daelhemer. Door Sibbe en de gekende weg over het plateau naar Ingber en de gelijk genaamde grubbe af. In Gulpen overgestoken en langs Neubourg naar Pesaken en bij Billinghuizen ongewoon rechts om de veeleisende Groenendalsbergweg te slechten. Over het fietspad tegen de wind in naar Hoogcruts en achterlangs naar Schilberg. Daar groette ik een aantal wandelaars die blij verrast waren begroet te worden – vreemd toch.
Na Slenaken de Loor waar ik in de verte een solofietser zag van wie ik meer en meer vermoedde, mede door zijn fietsstijl, dat dat Ger wel eens zou zijn. En inderdaad. Het weerzien was hartelijk.
Hoewel wij de Bokkerijder op het Drielandenpunt in gedachten hadden, was De Smidse ook geen slechte keus. Goede vlaai en een prima stemming. Chance met een aantal oudere Randstadvrouwen; helaas: zij rookten.
Op weg weer, afscheid genomen van Ger die zijn eigen plan trok en de Camerig op; bij Buitenlust linksaf het bos in waar wij door een drietal klasbakken ingehaald werden. Afgedaald langs het Hijgend Hert naar Melleschet en zo naar Rott. Afgedaald naar Mechelen en door rechtsaf te slaan de Kruisberg forcerend; een zware helling, maar het vriendelijke ervan is dat het steilste stuk onderin zit.
Uiterst ongewoon de Kelderstraat afgedaald en rechts naar Simpelveld om via Bosschenhuizen naar Trintelen te klimmen, Mingersborg en langs de Sturzstelle naar U’berg en de Dalstraat afgedaald naar Welten en langs de Geleenbeek waar we bij kasteel Rivieren afscheid namen van Jos. Henk en ik verder langs de Geleenbeek, de Parkstadroute volgend, naar Schinnen en de Côte d’Escargot omhoog.
Niet lang, niet snel, maar wel gezellig. Klaar voor de Hunsrück!
Zondag 31 mei
Op deze laatste dag van mei schrijft Ger:
Als fietser heb je zo je favorieten. Vorige week zondag mijn zogeheten coronaritje via Parkstad naar Schinveld en vandaar ofwel over Koningsbosch naar Echt of via Süsterseel richting Sittard. Het groen in Parkstad en de gesloopte mijninfra doet de herinnering aan die tijd levend houden. Niet altijd even fraai, maar het leeft wel en nog altijd. Zo is ook de Belgische kant van de Maas een door mij geliefd stukje weg. Deze week geen kans gehad te gaan fietsen en gister had ik na de regen ook geen puf; wel rondje dorp gelopen en nog mekanieker gespeeld voor een stel met pech. Opvallend hoeveel stellen inmiddels aan het fietsen zijn. Gisteren natuurlijk een massa die met LM bezig waren. Vandaag zou en moest ik, en nog getwijfeld aan afstand en hm’s. België bleef trekken; dus maar eerst richting Ingber. Het wegdek was nat en het heeft vannacht redelijk geregend en gewaaid; dus takken en bladeren waren de hele rit mijn ondergrond. Ingber door naar Valkenburg en de Sibber af, omdat ik via de Heek naar Hulsberg wilde; een trage klim die best loopt. Bij de binnenkomst van Ubachsberg afgedraaid naar Hulsberg en vandaar naar Schimmert, gekend Oensel en over Beek, Elsloo naar de brug over kanaal en Maas. Ondertussen al een paar processies voorbijgegaan die duidelijk last hadden van de wind. Vlaggen die behoorlijk waaiden en bloemenpassages die weg waren gewaaid. Ook bij de wind half was het opletten voor vlagen.
Langs de Maas, die hoog stond, de kop omlaag en meer tegen de wind fietsen dan halve wind. Zo nu en dan kon je langs een bosschage vaart maken. Het liep best wel lekker en besloten langs het gouvernement wind tegen naar Eijsden te gaan. Voor Eijsden naar links en toen begon het genieten van de wind in de rug op het tracé naar St. Gieter en Mheer. In Mheer was de processie net klaar en kon ik ongehinderd door richting Reijmerstok en via Euverem en Pesaken retour. Na een kleine 75 km en > 500 hm was ik content thuis. Ik begin er weer in te komen; last van mijn rug en nek verminderd, maar ik zou eigenlijk meer km’s moeten maken…… Nog wat te wensen dus.
Gers verslag noopt mij, Martin, een verslag te maken, hoewel geen formele TCE-rit. Henk onderweg uit Ierland, Jos in France en Karel in de tuinmanlappenmand, dus met Miriam op pad, die haar maandtarget nog moest halen. Ik had dus een tochtje van > 800 hm uitgezet, Miriam volgt graag een pijltje op haar Garmin.
Het had ’s morgensvroeg geonweerd, maar nu was het droog en de weg meestentijds ook; wel stond er een stevige wind. Op weg dus het Heuvelland in. Via Genhout en Kelmond naar Ulestraten, Waterval af en onder de Dellen langs de Geulhemmer op en door naar Terblijt en M’ten. De heerlijke afdaling, met de wind mee, van Reijmerstok en zo naar Slenaken. Miriam wilde de Loorberg, en dus gedaan, zij het alleen het onderste stuk, want afgekort met de Rode Kruisweg. Fraai 18 %.
Afgedaald naar Epen, waar de weg opgebroken was en een oudere dame uiterst opgewonden raakte omdat wij een stukje tegen de rijrichting in reden; verre van de enigen overigens. Slecht voor haar hart; het zou goed zijn als we ons wat minder druk zouden maken.
De Camerig op en buitenom en in de Lodge de koffie met vlaai. Door Raren naar de Wolfhaag en de fietsroute het Drielandenpunt op.
Afgedaald via Holset en bij Lemiers de klim naar Orsbach; toch nog een stukje 11 % daar. Met de wind mee naar Bocholtz en via-via naar Waalbroek, Simpelveld en de Beitel. In Heerlen de Caumerbeekroute opgepakt en zo langs Hoensbroek naar Schinnen. Bij Peil 5 nog even gezeten, het laatste weekend met Miriam samen, voor ik haar in Wenen weer zal treffen. Het sneeuwde populierenzaad.
Door de wind en het vele draaien en keren een laag gemiddelde maar wel > 1000 hm.
Zondag 24 mei – fietssnelweg Genk
Martin:
Nadat ik gisteren met Miriam naar de Botrange gefietst was en voor de eerste maal aan zomerhitte blootgesteld was, was vandaag Karel aan de beurt. Om 8h30 troffen wij elkaar EIP en mijn voorstel was om het snelfietspad van As naar Genk te exploreren. Zo gezegd, zo gedaan.
Sweikhuizen omlaag gestuiterd en langs de A76 naar Neerbeek en Beek en zo de snelwegbrug over.
Door een verstild Boorsem snel de brug over de Zuid-Willemsvaart gevonden. Ik moest al snel plassen; ik dacht dat stevig voordrinken wel zou helpen, maar dat vocht verliet het lichaam al weer even snel.
Naar Opgrimbie en de Duivelsberg omhoog. Prachtig over de Mechelse Hei en langs Op de Berg naar As. Het schijnt overigens dat ook tussen As en Maasmechelen een snelfietspad aangelegd gaat worden. Bij de brug in As bleek dat wij die dag al nummer 264 waren op dat fietspad!
Het snelfietspad F75 liep snel: mooi breed, perfect asfalt en daar het een voormalig spoor betreft geen hellingen en bochten van betekenis.
Je komt er langs voormalige mijnplekken als Waterschei, Zwartberg en Winterslag, maar ook langs het stadion van KRC Genk. Heel fraai allemaal. Uiteindelijk door allerlei industriegebieden, meestentijds verscholen door bomen en struikgewas, in Genk-West uitgekomen en de hoofdstraat gevolgd tot we een terras vonden. Ze hadden niet veel keuze meer in vlaai. Een 7-. We moesten gelijk al afrekenen; een affront.
Terug langs het Molenvijvers Zonnepark, de bejaarden op e-bikes vermijdend, en zo door de bossen, verschillende fietsroutes volgend, globaal naar het zuidoosten richting Lanaken.
Lanaken ontweken om uiteindelijk bij Gellik, bekend van de 010-serveerster, het Albertkanaal over naar Veldwezelt. Wederom het Albertkanaal over en zo Maastricht in. Door het centrum over de Brusselsestraat naar de Markt gestuiterd, de Wilhelminabrug over en mijn wowe-route naar huis. Bij Kelmond bleek dat de maandenlang gesloten Adsteeg formeel weer geopend was!
Ik spaarde Karel de Weg langs Stammen en over de Côte d’Escargot omhoog. <100, < 1000, maar met dit weer en gisteren voldoende. Karel was overigens ruim voor de door hen geëiste 13h30 thuis.
Zondag 17 TCE Postman naar Gulpen
Karel vangt aan:
Jos op hoogtestage in Frankrijk voor de Vogezen, Henk met privéchauffeuse door Ierland toerend, bleven alleen Martin en ik over. Op mijn verzoek om wat later te vertrekken i.v.m. verplichtingen van Lilian reageerde Martin positief.
Om 10.00 EIP, dus in dit geval bij mij, vertrokken. Martin moest het TCE-jaarboek 2025 nog bij Ger afleveren, dus die kant op, wel via vertrek in noordelijke richting via Doenrade en Merkelbeek naar Amstenrade en Vaesrade. Binnendoor naar Klimmen en ongewoon via Craubeek naar Ransdaal en Schoonbron. In Wijlre via 't Klein Geul Junglepad (red.: Keizer Willempad) naar Stokhem, waar ik me onterecht zorgen maakte dat we de Doode Man op zouden gaan. Door naar Gulpen en via de snelweg door de wijk naar de Maretak om de belangrijke poststukken af te geven. Na tweemaal bellen werd nog niet opengedaan, dus maar in de bus gestopt (het jaarboekje). Koffie zou wel smaken, dus naar de Markt alwaar vlaai met koffie werd genuttigd, tevens de wereldproblemen en de aanstaande Vogezentrip naar de Honderug besproken.
Na de koffie door Gulpen naar de Gulperberg-West. Mooie, doch stevige klim. Oost afgedaald en in Partij richting Wahlwiller om de Kruisberg nog maar te gaan slachten. Bij de eik naar rechts richting Baneheide om daar af te dalen naar Simpelveld om daar via onbekende wegen naar de Molsberg en Huls. Langs het AZC naar Imstenrade. Door de dure wijk van Heerlen (Molenveld) richting Caumerbeek om deze verder naar Hoensbroek te volgen.
Martin wilde me nog de nieuwbouw bij Kathagen laten zien, dus dat werd aanschouwd. Het schijnt dat als je geld, de juiste kennissen en een oude molen hebt, je zelfs in een aangewezen overstromingsgebied een nieuwe villa met zwembad mag bouwen. Van Kathagen via Thull naar Schinnen en als laatste nog maar de Zandberg geslacht. Net voor de miezer thuis.
De tocht was niet echt lang maar wel aangenaam.
Zondag 10 mei – Dreiländergiro
Martin:
Vandaag alleen; dus geen discussies over aanvangstijd startplaats en route. Ik was gisteren al met Miriam naar haar zus in Someren gefietst – en terug. 133 km, waarvan 99,5 % kopwerk geleverd. Geen hoogtemeters van betekenis. 12 kilometer langs de Zuid-Willemsvaart heen en weer. Officieel afgesloten wegens beverschade, maar geen bever gezien en ook geen moeilijke passages.
Dus vandaag rustigjes aan. Er stond een stevige noordenwind en begonnen met de Parkstadroute. Gewoon de route volgen; mooie stukken afgewisseld met wat stedelijke bebouwing. Bij Baneheide van de route af en via Bocholtzerheide naar Orsbach en afgedaald naar Lemiers. De passage langs de Senzerbach/Selzerbeek bij Oud-Lemiers afgesloten wegens een afkalvende oever. Na het bruggetje twee tourfietsers op fraaie hoge bi’s. Met aluminium velgen, dat wel.
Voor de verandering van Lemiers omhoog richting Holset en rechtsaf naar Harles, met een venijnig klimmend eindstukje. Over de altijd weer veeleisende Rugweg naar de Toeristenweg en de Camerig af. Bij de Smidse de koffie met vlaai; een GerritjeSW. Ik heb mezelf een tikkie gestuurd.
Van Epen de lange helling naar de Eperheide en de Loorberg af – doen we eigenlijk niet vaak. In Slenaken de Schilberg op en overgestoken naar Ulvend en de Kattenroth af naar ’s-Gravenvoeren. Door naar Mesch en zo de fietssnelweg naar het noorden. De wind was intussen stevig tegen en op een gegeven moment de beschutting van de bebouwing opgezocht. Naar Meerssen en omhoog naar Ulestraten. Daar wat door het dorp geklooid; deels onverhard en via Kelmond de Adsteeg af en zo naar huis. Geen 100, wel > 1000.
Ger:
Het derde luik van mijn fietsdrieluik vandaag op de planning: de Synapse voor het eerst na zeven maanden. Nog nooit in mijn leven na de middelbare school zo lang niet gefietst. Na mijn val op 9 oktober vorig jaar, was mijn eerste luik de hometrainer; geen belasting van de heup, wel ronddraaien en zo groeide mijn bot weer aan elkaar bleek begin januari jl. Dus kon ik toen aan mijn tweede luik beginnen. De e-bike; niet zozeer vanwege e-support, maar wel “de lage instap” waarmee die is uitgerust. Daarbij bleek vandaag maar weer eens hoe stabiel die Specialized-E is; ligt als een huis op de weg en dat is ook wel gewenst. Dit overigens nadat de orthopeed mijn hoop op spoedig weer o.a. bij TCE de draad weer op te pakken professioneel de nek omdraaide. De onderlegger is niet meer of minder dan dat de risico’s op ernstig letsel voor > 70-jarige mannen stevig is gestegen.
Gelukkig is mijn botsamenstelling toppie en ook alle ander relevante waardes zijn dit ook. Ik herken die risico’s wel - zeker in een groep - en ook mijn fietsstijl leed daar al onder voor mijn val. Dus veel solo op stap, maar ook samen met Reinouw met onze E-Specialized de nodige ritjes gemaakt hier in Zuid-Limburg en de voorbije weken ook in midden Nederland bij de grote rivieren. Heel fraai de natuur te zien ontwaken.
Ritjes overigens van ca. 50.km. Dat liep lekker en vertrouwd, zo begon de honger naar de Synapse - luik drie - te groeien. Vandaag was het zover: tegen 11.30 solo vertrokken richting Teuven. Ik kwam verrassend goed “over de stang”, maar wel bleek hoe sensibel en licht die fiets is. Ook ikzelf voelde me een “beetje wiebelig” en dat bleef helaas zo. Verder voelde ik me een puber, die het eerst uit mocht.
In Teuven de klim naar HC gepakt om wat vergelijk te hebben met de e-bike. Nu dat viel mee; de Synapse reed aanzienlijk soepeler. Boven afgeslagen op het plateau langs het Amerikaans kerkhof naar Aubel en voor de markt links naar Val Dieu afgeslagen. Nog altijd lekker, maar het slechte wegdek op plaatsen speelde me parten. Druk met fietsers; een fantastisch mooie groene natuur en zo over Mortroux en langs de Berwinne naar Visé. Ik had de Hallembaye in mijn kop gezet. Nog even getwijfeld omdat die toch wel zijn klimpercentage heeft (10-11 en zelfs 12 %), maar ook omdat ik dan wel erg veel km’s zou maken op mijn eerste dag. Nu dat liep wel, maar langzamer dan anders. Boven afgedaald naar uiteindelijk Kanne en zo naar Maastricht en de Dellen. Wind was van opzij en dus ook een beetje mee en een beetje tegen. In en rond Valkenburg veel gravelaars en gezellig druk. Naar huis en tevreden; wetend dat ik de Synapse toch weer kan gebruiken. Nu wat gaan verbeteren hoewel de bijna 90 km en kleine 700 hm’s vandaag niet niks is!
Zaterdag 2 mei – Dreiländergiro
Martin:
Karel had gevraagd vandaag te gaan wegens de slechtere weersverwachting van zondag. Geen probleem, met ons tweeën unaniem voor. Zoon Wouter zou gaan fietsen met twee vrienden en had afgesproken in Simpelveld, dus gedrieën om negen uur vertrokken daarheen. Het was heerlijk weer; zonnig met een beetje wolken, niet veel wind en een lekkere temperatuur.
Langs de Geleenbeek naar Hoensbroek en Brommelen, waar gisteren nog een motorrijder van de weg geraakt was en ik in een L1-filmpje figureerde. Over het Retersbeekfietspaadje naar Voerendaal en de klim door Winthagen en Colmont. Linksaf naar Ubachsberg en rechtsaf naar Mingersborg en Trintelen en zo afgedaald naar Bosschenhuizen. Zo kwamen wij snel onderin Simpelveld waar Wouter afscheid nam. Hij was precies op de afgesproken tijd. Samen verder door het centrum van Simpelveld, langs de butleracademie door Waalbroek, Broek en Prickart en heel ongewoon daar rechtsaf om zo in Bocholtz uit te komen. Met een fraai omweggetje naar Orsbach en verder naar het Klinikum. Daar achterlangs en wegopbrekingen negerend naar Steppenberg om de bekende route naar de Waldschenke te volgen. De Walschenke is inmiddels een restaurant, dus geen koffie of vlaai daar. De grote weg even gevolgd, ingehaald door drie brandweerwagens en ambulance met zwaailichten, maar niets geen onheil gezien. Na de grens linksaf geslagen naar Hergenrath, waar ik een Konditorei wist. Klein maar fijn en lekker in het zonnetje de Reissfladen en Kaffee genoten. Afgedaald naar de Geul en even onverhard langs kasteel Eyneburg en de Casinoweiher om zo weer op de schitterende RAVeL langs de Geul naar Moresnet te volgen. Altijd weer erg mooi. In Plombières omhoog de Rue de Casino, waar het Karel lukte de ketting tot diep in de ingewanden van zijn voortandwielen te brengen. In Gemmenich de Chemin du Duc, bekend van de Classic, omhoog. Bijzonder onregelmatig, maar met een schitterend uitzicht over de Hoge Venen.
Afgedaald naar Vaalsbroek en over nieuw asfalt naar Holset. Van Lemiers de bekende grote weg vervolgend tot in V’burg en daar het Klein Haasdalletje omhoog. Afgerond over Schimmert, Genhout en Spaubeek. Onderaan de Weg langs Stammen kwamen wij verzeild in een optocht van oude tot zeer oude tractors; wij, twee werktuigbouwers, hebben ons de gehele stoet voorbij laten gaan en onze dosis fijnstof meer dan voldoende binnengehaald. Met < 100 maar > 1000 meer dan tevreden.
Zondag 26 april - TCE Solo-3-landenpunt, Blieberg
Karel:
Martin naar Mallorca voor hoogtestage of zeelucht, Henk met de nieuwe turbo mag nog niet van de medische staf en Jos moest voorbereiden voor Koningsdag en aansluitend hoogtestage naar de Ventoux. Ergo bleef ik alleen over.
Iets later dan normaal vertrokken naar Schimmert, waar ik eerst Lilian nog moest helpen met het inrichten van haar stand op de kunstmarkt "Rondje Watertoren". Daarna gezwind richting, ja waarnaartoe? Er was iets NO-wind, dus eerst die richting maar uit. Richting Arensgenhout, maar halverwege klein weggetje richting Aalbeek genomen [red.: de Boscherweg]. Op de weg naar Hulsberg was nog een incident met een fietser. Hoewel hij midden op de weg lag, zag het uit als eenzijdig, vanaf het fietspad. Ziekenauto kwam er al aan. In Hulsberg richting Klimmen en vandaar afgedaald naar Craubeek. Termaar, Ransdaal en Gers geliefde Karstraat omhoog. Naar de Fromberg, waar ik nog bijna de macht over het stuur verloor door een gat aan de rand van de weg. Werd een beetje aan de kant gedwongen door een knots van een BMW. Beetje veel geluk. Fromberg omlaag, Ruilverkavelingsweg overgestoken en de lange vervelende klim naar Elkenrade. Daar links en gezwind naar Mingersborg en Mariaheide. Afgedaald naar Bosschenhuizen en naar Simpelveld Station. Het rook hier heerlijk naar verbrande cokes van een van de stoomlocs. Afgedaald naar Bocholtz en binnendoor naar Orsbach en Vaals. Viergrenzenweg omhoog en naar de Bokkenrijder voor koffie met vlaai. Niemand om tegen te praten, dus maar wat in mezelf zitten te murmelen. Bij de Bokkenrijder was het gezellig druk, maar op het Drielandenpunt was het gevaarlijk druk, toeristen.
Na de pauze aan de Belgische kant afgedaald en de 39 opgezocht tot Blieberg. Daar gewisseld naar RAVeL 38 tot station Hombourg. Naar Teuven en via de Gieveld naar Heijenrath. Het jaagpad naar Gulpen en via de Gulperberg West naar de Ingbergrachtweg en door naar Sibbe. Via de Daalhemer naar Valkenburg, waar het niet echt druk was. Haasdal omhoog en even naar des stand van Lilian, waar ik getrakteerd werd op een broodje, koffie en een stuk vlaai. Op de haar toegewezen locatie was het heel gezellig. Na de traktatie weer verder naar Puth, geen goesting om de Zandberg te nemen, dus maar gewoon via de Côte d'escargot omhoog.
Het was een aaneenschakeling van bekende wegen, in een andere volgorde of een andere richting. Het Gercriterium net niet gehaald, dit is echter ook geen eerste vereiste voor een toch wel aantrekkelijke rit.
Zondag 19 April – Tungrorum
Martin:
Ik was de zaterdag ervoor al wat door Parkstad gereden, rustigjes aan, en een beetje de sfeer van de AGR-toerversie gesnoven. Het was op een paar plekken weer erg druk. Op de Keutenberg was het nog rustig; een paar damesploegen op verkenning gezien.
Na thuiskomst de Lenzen een wasbeurtje gegeven en toen dacht ik de ketting eens te checken. De kettingkaliber viel door de ketting heen op de stenen. Het was dan geen verrassing meer om na het omleggen van een nieuwe ketting deze bij het testrijden over de achtertandwielen te zien slippen. Snel dus even op de e-bike van Miriam naar Math Salden en daar een nieuwe cassette gekocht.
Zondag bleek dat alleen Karel aanwezig zou zijn; de rest andere bezigheden binnens- of buitenshuis.
Traditioneel op de AGR-dag naar Maastricht om daar de chaos van de start op de Markt mee te maken; een leuk sfeertje weer, alhoewel het natuurlijk nergens over gaat.
Karel had iets als Tongeren genoemd; geen slecht idee. Op dus naar Kanne door het schitterende Jekerdal, waar alles fris in bloei stond, de zon scheen en er nauwelijks wind was. In Eben-Emaël de gekende fietsroute opgepakt; alles was hetzelfde, alleen de routepijltjes waren nu niet blauw meer, maar groen. Heerlijk fietsen.
Langs de chocoladefabriek en snel in Tongeren; niet lang gezocht meer en traditiegetrouw naar de Markt voor de warme appeltaart. Niet goedkoop, maar de reuring aldaar is ook wat waard.
Ik wilde eens op een andere manier weg uit Tongeren en op de kaart kijkend zag ik een mooi weggetje naar Blaar en Berg. Berg heet Berg omdat het, heel ongebruikelijk, op een berg ligt. En niet zomaar een berg, maar de waterscheiding tussen de Maas en Schelde medevormend. Vlakbij, bij de snelweg, ligt namelijk de bron van de Demer, die we getoucheerd hebben. Min of meer wat fietsroutes volgend, maar ook het kompas, tot we de St. Pieter aan de horizon zagen. Door het dorpje Hees en zo tegen het Albertkanaal aangereden. Dit even gevolgd en bij Veldwezelt dit over. Door Malpertuus en de Noorderbrug over. In Amby, onderaan de Kuitenbergerweg, stootten we op de dames-AGR, waar we de laatste dame, ná de bezemwagen, nog net omlaag zagen komen. Onder de Dellen door waar we, net als vorig jaar, weer omgeleid werden. Door een opgebroken Houthem en Groot Haasdal omhoog. In Schimmert zagen we in het westen dreigende luchten, maar afgezien van een verdwaalde druppel bleef het droog. Lekker gereden samen.
Karel vult aan:
Zoals gebruikelijk is Martin snel met fietsen en met zijn verhaal. Toch nog even mijn aanvulling.
Jos had al een app gestuurd met de opmerking dat hij zondag niet meeging. Henk voelde zich nog onvoldoende hersteld om de Rose te gaan gebruiken. Biertje lukt wel al. Dus maar een appje aan TCE dat ik wel wilde gaan met de vraag aan Martin om 8.30 EIP te ontmoeten. Dit is gelukt, nagenoeg letterlijk in het midden.
De bestemming was snel duidelijk, Maastricht, vertrekpunt AGR. Op de Markt even genieten van de ploegenvoorstelling door Sander Kleikers en Roxanne Knetemann en ons daarna door het talrijk aanwezige volk naar de Brusselsestraat geworsteld en de door Martin al beschreven route opgepakt. Het wordt al een beetje obligaat om de dag van de AGR eerst naar Maastricht te gaan en dan door naar Tongeren. Hiermee ook de drukte in Zuid-Limburg vermijdend. Was vrijdag en zaterdag al erg genoeg. Hoewel het echt niet de eerste keer was dat we deze route fietsten waren er toch wel een aantal onduidelijk stukken voor mij. Hetzelfde is van toepassing voor de terugweg, deze had zowel voor mij alsook voor Martin een aantal nieuwe, onbekende stukken.
De appeltaart in Tongeren was wel duur, maar ook lekker, de koffie was wat minder.
Zoals al door Martin gemeld enkele stukjes van de AGR (dames en heren) gezien en begeleid door de heli weer huiswaarts, met als sluitstuk zonder morren de Zandberg in Schinnen. Het was een mooie tocht.
Thuis onder de douche en daarna met Lilian nog een wandeling gemaakt, gevolg was wel dat ik de AGR vanaf de Loorberg en de zinderende finale in Vilt gemist heb. Uitzending gemist zal het nog wel mogelijk maken.
Zondag 12 april – Dreiländergiro
Martin:
Jos is weer vol in koers, dus met hem op weg. Aangezien we de vorige week redelijk vlak België ingereden waren, deze maal het Heuvelland opgezocht. Het was nog fris en bewolkt, maar droog, en dat bleef het. Van de Watertoren Haasdal afgedaald en de Sibber omhoog. Afgezien van wat wielergroepen was het rustig op de weg. Ik had inmiddels Kelmis in gedachten, dus kort naar Slenaken via de Ingber en de achteromweg naar Euverem. Van Slenaken de Loorberg op en vlak voor het einde, tegen de rijrichting in, maar lekker steil, de Flabberweg op en rechtsaf langs Gieveld en heerlijk afgedaald naar Teuven. Gekend door naar Hombourg en over de venijnige kasseienstrook naar Dikke Bertha en de RAVeL naar Plombières. Heerlijk rustig. Vervolgens; ik blijf het zeggen, het welhaast schitterende fietspad naar Moresnet met de kleine afsteker door het Transsylvanië van A. de Doolaard. Verder weer over het fietspad naar Kelmis en daar links- rechtsaf langs de Casinoweiher, ons pad af en toe versperd door dove bejaarden en gevolgd door een heerlijk klimmetje naar Hergenrath. Ik zie nu op de kaart dat we de bekende Konditorei – men spreekt Duits daar – van Kockartz op een haar na gemist hebben…
Op richting Aachen dus en snel dacht ik aan de Waldschenke. Tot onze verbazing bleek deze gesloten te zijn! Door maar dus naar Vaalserquartier. Doorgestoken naar het Klinikum en de mooie klim en afdaling van de Schneeberg. In Oud-Lemiers de Senzerbach over; het smalle weggetje was voor voetgangers en fietsers afgesloten; de oever zwaar aan het afkalven. Ik stelde Herberg Oud Holset voor, maar ook die was gesloten. Door dus naar Vijlen waar we tegenover de kerk in Auberge A gen Kerk de koffie genoten. De tent was volledig verbouwd: de meeste heiligenbeelden waren verdwenen en de tent werd gerund door twee norse Oekraïense jongedames. De vlaai was van vrijdag en kreeg een 6-. Aangezien Hilleshagen afgesloten is, alternatief via Rott naar Mechelen en Partij en door het Geuldal. Langs Fromberg omhoog naar het schakelstation en door het idyllisch gelegen Opscheumer, daarmee de Koulenberg forcerend. Bovenop nam Jos dankbaar afscheid en ik solo door via Klimmen, Hulsberg, Aalbeek en Nuth. Wél aan het Gercriterium voldaan!
Zondag 6 april – tweede paasdag
Martin:
Jos had, na een turbulente periode en een verblijf in de Provence beloofd er in april weer te zijn. Hij had voorgesteld om op paasmaandag te gaan en niet op zondag, wegens de betere weersverwachting. Inderdaad een goed besluit. Karel was nog in de Ardèche en Henk laat zich een cardio-Di2 aanmeten. Het was bij vertrek nog fris, zo’n 4 °C, maar het zou warmer worden. Er stond weinig wind en dat bleef zo.
Vijf voor negen arriveerde Jos aan de toren en memoreerde dat we elkaar voor het laatst gezien hadden bij de Sanetschpas. Het voordeel, voor Jos, zo lang niet met TCE op de fiets te zijn geweest, was dat ik hem veel onbekendst kon laten zijn. Ik stelde België voor waarop hij bevestigend antwoordde met iets als 70 – 75 kilometer. Door Schimmert over de Kling naar Geverik en de mooie afdaling naar Catsop, waar het grote aantal fietsers al opviel. Door Elsloo over de snelwegbrug België in en bij de brug van Boorsem de Zuid-Willemsvaart over, Opgrimbie, gevolgd door de Duivelsberg, met het telkens weer mooie uitzicht over de zandgroeven. Jos voor het eerst over de Brug over de Heide en zo over de Mechelse heide naar het station van As(ch). Daar de verjaardagskoffie en -vlaai, de laatste van iets mindere kwaliteit, maar geen andere keuze, van Jos.
Genoeg om over van gedachten te wisselen na zo’n lange tijd: gezondheidskwesties, de Vosges (opgeven aub!), een Alpentocht, het gedrag van zo vele kwaadaardige narcisten wereldwijd etc.
Terug nu weer, eerst een klein stukje gelijk aan de heenweg en het mooie fietspad over de noordkant van de Mechelse heide; heel fraai. Langs Nieuw-Homo en afgedaald naar de Grote Plas en de brug door het water, ook nieuw voor Jos. Via Maasmechelen Village de brug over naar Eisden, me telkens weer verbazend over het zes meter verzakte huis. Heel leutig door Leut naar het pontje van Berg aan de Maas, waar de zon, het langzaam stromende water, de recreanten en de runderen aan de oever aan lang vervlogen tijden van Wim Sonneveld deden denken. Prachtig tussen Maas en kanaal door de Maasvallei Maasband naar de brug van Elsloo. Een stukje de Adsteeg op; nog steeds afgesloten, en door Kelmond naar Schimmert retour. Bij de rotonde naar Groot Haasdal namen wij afscheid en ik via Nuth en de Geleenbeek terug. Het was goed ons wederom te zien!
Zondag 22 maart – Geultocht
Martin:
Het was ’s morgens nog fris; ik wist dat alleen Henk zou komen; helaas had zijn voordracht over Life Cycle Analysis te weinig, kwantitatief, belangstelling en ging niet door, dus kon hij fietsen.
Om hem voor te zijn weer met het noorden of Duitsland als voorstel te komen, stelde ik gelijk Eupen of zoiets voor. Dus het heuvelland in. Hiermee als persoonlijke doelstelling zo veel mogelijk van de gebaande paden af te wijken.
Hobbelrade omhoog om te kijken of de doorsteek bij Genhout al mogelijk was, maar dat was die niet. Ook de weg langs de sauna in Kelmond was nog steeds afgesloten. Afgedaald door Ulestraten naar Meerssen, waar de kruising afgesloten was en dus door het parkje langs de basiliek. De Dellen langs om de eerste de beste helling, de Geulhemmer omhoog te nemen. Het viel op dat Henk de meeste hellingen voluit op ging; ik deed het wat rustiger aan. Langs de groeve omlaag naar Terblijt en ’t Rooth en zo door Klein-Welsden naar Margraten en Terlinden naar de Plankweg. Nog niets te zien van alle geplande werkzaamheden aldaar. Bij Hoogcruts links en gelijk weer rechts over het mooie rustige weggetje, dat toch fnuikend omhoogloopt, en de Schilberg af. Slenaken – Teuven en de mooie grote weg naar Hombourg en bij het station over de kasseien gestuiterd naar Dikke Bertha en de fietsroute heerlijk afdalend naar Plombières en verder schitterend in het zonnetje langs de Geul naar Moresnet. Daar had ik een weggetje gespot dat ik altijd al eens wilde doen en wel Rue Foulerie, waar de tijd stilgestaan had. Schitterend.
Snel weer op de fietsroute naar Kelmis, waar we de Geul verlieten en westwaarts, met de wind mee, de steile klim van de Snellenberg namen, almaar rechtuitrijdend. Ik wist me vaag te herinneren dat we ergens, bij een wegkruisje, niet rechtdoor moesten, want doodlopend, en inderdaad, de kruising, met het kruisje, was daar! Linksaf dus over vreselijk slecht wegdek over het Hazenpad naar Welkenraedt; vertwijfeld kijkend of we inmiddels toch nog een koffiezaak zouden tegenkomen. Na wat rondzwervingen vonden we die, het literaire café Josephine. Het was er kakeldruk en we kregen een gereserveerd tafeltje toegewezen waar we een klein maar lekker taartje, het enige dat ze hadden aan pâtisserie en een koffie namen.
Het voordeel van getweeën fietsen is, dat je alle tijd tot gedachten uitwisselen hebt, dus niet veel tijd nodig bij de koffie. Het was overigens goed dat Henk zijn helm droeg; tot driemaal toe stootte hij zijn hoofd aan een verkeersbord bij het (ont)afsluiten van de fietsen!
De bekende weg terug naar Henri-Chapelle en daar door langs het Amerikaanse oorlogskerkhof; benieuwd of en hoeveel bodybags er uit Iran terug zullen komen…
Ongewoon over de N608, niet rechtsaf geslagen bij Hagelstein, maar rechtdoor voor de mooie afdaling naar Pietersvoeren. In Sint-Martensvoeren was de weg weer magistraal opgebroken, wat ons tot klunen noodde; gelukkig lag er geen 10 cm dikke laag grijze brij op de weg zoals eerder.
In ’s-Gravenvoeren een heel klein weggetje rechtsaf, dat geblokkeerd bleek door een antieke Rolls-Royce en de klim van Altembroek omhoog, wat feitelijk alleen in die richting te doen was. Door Mheer en rechtdoor naar Herkenrade en Sint-Geertruid en afgedaald naar het bekende snelfietspad in Gronsveld en dat gevolgd tot in Meerssen. Omhoog naar Ulestraten en afgeslagen naar Waterval. De lengte van de tocht, de hoogtemeters, de wind, alsmede het kleine taartje en verder geen eten begonnen hun tol te eisen en moeizamer ging het, alhoewel we wel elkaar zo veel mogelijk uit de wind hielden.
Door Spaubeek afgedaald naar Munstergeleen waar we elkaar een prettig weekend wensten. Ruimschoots aan het Gercriterium voldaan!
Zondag 15 maart – Remunj
Martin:
Met de rest in Frankrijk, was alleen Henk er. De dag ervoor had het flink geregend maar de nacht was helder, en koud. 3 °C was het bij vertrek. Aan het VDA zei Henk resoluut “naar het noorden”, dus daar legde ik me bij neer. Wederom het mooie nieuwe fietspad onder Nieuw-Abshoven genomen en voor de Hornbach naar Graetheide en door Einighausen. Door Guttecoven een beetje geklooid en door naar het Limbrichterbos, Nedcar en de nieuwe fietspaden langs de A2 in verbreding.
Door Dieteren naar Echt en Maasbracht. Daar de omweg onder de A2-brug door naar de centrale en zo de stuw van Linne, waar heel wat water overheen stortte. Na de brug over de sluis van de Afgesneden Maas sloeg ik rechtsaf, hiermede Roermond forcerend, wat Henk dan ook snel opmerkte. Met de wind mee ging alles gesmeerd. Over het bruggencomplex het centrum opgezocht en daar wat rondgezworven tot we een geopend etablissement vonden. En wel Coffeelovers. Lekker taartje en een grote mok koffie. Genoeg om ons over te verzuchten.
Door nu weer en wel richting Pruse. Met grote snelheid de Oranjelaan oostwaarts volgend om zo over de A73 te geraken. Op de kaart zag ik een denkelijk mooi fietspad van Asenray naar het industriegebied Roerstreek gemist te hebben. Ons verbaasd over de uitgestrektheid van de Rockwoolvestiging.
Voor Herkenbosch afgeslagen om wederom onverwacht op de Roermeander te komen, een aardige omweg veroorzakend. Door nu naar Vlodrop en zo zuidwaarts, tegen een steeds straffer wordende wind in, verder. We hielden het tempo er, deels kop-over-kop, fors in. Op de Echterboschbaan, de weg naar Koningsbosch, stelde Henk voor linksaf Duitsland in te slaan om parallel aan de genoemde baan te rijden. Dit leverde mooie, onbekende, landweggetjes op, met veel links en rechts afslaan, maar globaal steeds de goede richting uit. In Saeffelen weer op bekend terrein en door Höngen – geen carnavalsoptocht deze keer – naar Tüddern en door Broeksittard naar de Lahrweg, het Duustergatske omhoog en zo beiden huiswaarts. De tegenwind had ons aardig gevormd en klachten over dijbeenspieren, kuiten en zitvlees. Een goede training kortom.
Zondag 8 maart
Martin:
Karel had de avond ervoor aangegeven dat hij, ondanks zijn verkoudheid, wilde gaan fietsen, waarbij Henk zich ook aansloot. Wel uitte Karel als wens, wegens de koude, een half uur later te willen vertrekken en wel om 9h30 vanaf het VDA. En dat werd het, bij mate van hoge uitzondering!
Niet dat het een half uur later warmer was: een dichte mist hing over het landschap en pas tegen elven werd het wat warmer, toen de zon doorbrak.
Aangestoken door Henk vorige week, had ik de korte boks aan en afdalend de Putherberg af was cryotherapie voor de knieën.
We hadden een verplichting deze keer en wel Jan S. van energieadvies te voorzien, wegens zijn verhuizing eind augustus van Mestreech West naar Scharn. Dus daarheen. Aangezien het afspraaktechnisch het gemakkelijkst was, Jan opgezocht bij zijn huidige woning. Via het pontje naar de Zuid-Willemsvaart en deze gevolgd; bij de nieuwe fietsbrug even klunen en te voet. Een ouder echtpaar, met blote voeten in de slippers, mopperde op ons omdat we daar líépen; ik kon zo snel geen euthanasieverklaring voor hen tevoorschijn toveren. Door volstrekt onbekende wijken van Maastricht naar Jan en uiteindelijk zelfs dwars over de begraafplaats. Helaas had hij (Jan, niet de begraafplaats) niet op ons gerekend, dus geen vlaai, wel koffie.
Na de koffie gevieren naar Scharn, waar we een uurtje het gehele huis geïnspecteerd hadden en van advies voorzien.
Gedrieën weer op pad en wel richting Bemelen: via de klim van Sint-Jozef – Henk kende deze niet – naar Cadier en daar linksaf langs Gers golfbaan naar Sint-Antoniusbank en langs de groeve omhoog.
Bij café ’t Plateau de koffie en vlaai; beide een 6+, maar wel lekker in het zonnetje gezeten!
Op weg weer naar Sibbe en de Grub af. Voor de verandering de Goudsberg op naar Walem; schitterende uitzichten en een prachtige helling.
Naar Klimmen en daar de Kersboomkensweg forcerend, waar Henk, uiteraard, linksaf sloeg naar Vink, gevolgd door het schitterende Terstraten. Via Grijzegrubben langs het stort omlaag waarna Karel om de Côte d’Escargot smeekte om niet het laatste stukje longvoering naar buiten te storten.
Samenvattend: een onregelmatige, afwijkende rit maar uiteindelijk lekker gefietst!
Een aanvulling van Karel:
Martin heeft al een mooi verhaal geschreven, toch nog mijn visie. Ik was inderdaad nog zo verkouden als een konijn, maar wilde toch graag gaan fietsen. Gevoelig als mijn maten zijn, werd een half uur later geaccepteerd. Tijdig naar Martin in een naar ik in eerste instantie dacht voldoende warme outfit. Het was echter zo ijzig koud dat ik toch nog even naar huis ging om een extra jack aan te doen. Hielp wel iets, maar bleef koud, zie de foto van Henk en mij op het veer in Berg aan de Maas.
In het verdere verloop van de fietstocht naar Maastricht is duidelijk de professionele instelling (betaald fietsen) van Martin te zien. Hij kachelt gewoon door met Henk en mij achter zich aan. Ik ongeveer de voering van mijn longen aan het verliezen. Bij Jan S. even verpoosd en toen naar de nieuwverworven woning. Interessant, maar er is nog veel werk te doen. Bij het politiebureau troffen we nog oud-collega Jan Devens, die zeer verwonderd was ons hier te ontmoeten.
Na het bezoek richting Cadier en Keer om nog ergens koffie met vlaai te gaan genieten. Het eerste stuk tot aan het Wolfshuis was al heftig, maar er volgde nog veel meer. Bij alle klimmen was toch weer de saamhorigheid van het groepje aanwezig. Fluitend en gierend heb ik alle klimmen overwonnen. Er werd geduldig en zonder mopperen op mij gewacht. Op mijn verzoek zelfs niet de Zandberg maar gewoon de Slakweg. Bij thuiskomst was ik redelijk dood. Toch nog me weten te vermannen om nog een rondje met Lilian, herstellende van de longontsteking, te wandelen.
Zondag 1 maart – Op ontdekkingsreis
Martin:
Vandaag de start van de meteorologische lente. Henk had de avond ervoor nog een bevestigend berichtje gestuurd; enigszins verbolgen toen wij elkaar om 8h55 bij het VDA ontmoetten waarom of hij geen antwoord had gekregen. Ik repliceerde dat het immers zondag was…
Enfin, geen duidelijk doel voor ogen en maar begonnen met vanaf Stein de mooie route tussen de Maas en het Julianakanaal in, naar het zuiden. De start was nog fris (5 °C) en er stond een stevige zuidenwind. In het open landschap was dat aardig buffelen. Iets voor Mestreech uitte ik naar Genk te willen en dan de fietsroute naar As op te pikken. Alzo gedaan. Dwars door het centrum naar de rechtbank en over de lange Via Regia westwaarts de grens over. Direct na het kanaal linksaf tot we het kanaal konden verlaten, waarna we de tegenwind grotendeels kwijt waren. Door vooral onbekende gehuchten als Kesselt, Hees naar Eigenbilzen. Ik vroeg me af wat een insnijding in het dorp was, een voormalig treinspoor wellicht; en inderdaad: de voormalige spoorlijn van Bilzen naar Lanaken. Na Eigenbilzen een fietsroute opgepikt, die ons mooi door het natuurreservaat Munsterbos bracht; wel deels onverhard en modderig, wat mij fietspoetsen opleverde. Sommige stukjes toch bekend van een eerdere ervaring met Karel erbij. Uiteindelijk door het uitgestrekte industriegebied van Bilzen-Noord (of Genk-Zuid), waar de kolencentrale van Langerlo gesloopt bleek te zijn, mede als referentiepunt. Bij de sluizen over het Albertkanaal, nooit eerder geweest daar en over grote dreven noordwaarts. Even de kaart geraadpleegd met het gevoel de verkeerde kant op te rijden en inderdaad; dus gekeerd. Daar kwamen we weer op bekend gebied uit en wel langs het café waar we eerder een aantal gepensioneerde Italianen aan tafel troffen.
In het centrum van Genk aangekomen wat gezocht naar een pâtisserie, maar niet gevonden en dus de verjaardagstraktatie van Henk buiten in het zonnetje voor een café genoten. Genoeg te bespreken en nog een bericht van Jos beantwoord.
Terug op weg nu weer; we besloten niet het nieuwe integrale fietspad Genk-As te nemen: dan zouden we immers eerst nog een stuk noordwaarts naar Winterslag, Zwartberg en Waterschei moeten. Dus eerst afgekort over de grote weg naar As en waar wij de fietsroute kruisten deze opgepikt. Bij As over de fietsbrug, langs de zandgroeven en Nieuw-Homo en over de brug door het water naar het Merkendorp. Bij Eisden de Zuid-Willemsvaart over, me telkens weer verbazend over het huis dat, schijnbaar onbeschadigd, zes meter van kanaalniveau naar beneden verzakt is.
Door Leut naar het pontje van Berg en de grote weg naar Einighausen en zo naar het ziekenhuis waar wij afscheid namen.
Met 108 km zeer tevreden. Thuis de fiets van de modder ontdaan en in bad.
Zondag 15 februari – Dreiländergiro
Martin:
Had Karel de avond ervoor nog gepeild wie of er zouden gaan, had Henk zich ’s nachts afgemeld met iets als ‘bezoek’.
’s Morgens trok Karel zijn ongetwijfeld warme, naar angst ruikende, keutel in: hij vond het te koud.
Ik daarentegen keek naar buiten, zag dat het helder was en ging. Weliswaar -4 °C, maar droog. Wegens het weeralarm, een naderende sneeuwstorm, al mijn reis-, begrafenis-, ongevals- en ziektekostenverzekeringspolissen doorgenomen, alarmnummers genoteerd en op pad.
Miriam was de dag ervoor, tevens solo, onder somberder luchten naar Maaseik gefietst en dat leek me wel een leuk idee. Nadat ik de bergrug die de stroomsystemen van de Geleenbeek en Maas scheidt, overwonnen had, over de snelwegbrug de Maas over. Door Mechelen-aan-de-Maas naar Opgrimbie en de Devil’s Mountain Westface op het grote blad omhoog, gevolgd door het altijd weer wondermooie pad over de Mechelse Hei. Langs het station van As – daar niet gestopt – en de spoorlijn As – Maaseik integraal. Rustig aldaar en de wind een beetje mee. In Maaseik, op de Maasbrug, bleek dat de wind zich tegen mij gedraaid had: een bulderende windkracht vier.
Door Susteren en boven Nieuwstadt langs en bij Isenbruch wederom een grens over, deze maal Duitsland in. Min of meer een oostelijke richting volgend kwam ik zo uit in het dorp Höngen, waar een omvangrijke en luidruchtige vastelaovendsoptocht aan de gang was, mij af en toe tot stoppen of een passage over de stoep forcerend.
Even fout gereden een doodlopend weggetje in, maar snel in Tüddern en de door Henk gevonden holle weg naar de Lahrweg. Daar rechts en links en het fraai steile klimmetje Duustergats en afgedaald door de familie Flodderwijk. Ongewoon de Euselingsweg omhoog naar de Windraak en door het land naar Pöt. Het was goed.
Zondag 8 februari
Ger gepermitteerd een bijdrage:
Geen officiële TCE’er, maar wat dan wel. In ieder geval een nog immer betrokken fietser en daar hoort TCE nog zeker bij. Dus toch maar zo nu en dan een verslagje van mijn wederwaardigheden. In mijn jaarafsluiting 2025 gewag gemaakt van mijn struikelpartij in de herfstvakantie. Vandaag op een dag na precies vier maanden geleden. Herstel gaat gestaag maar langzaam. Vanaf eind november weer -dagelijks- op de hometrainer samen met oefeningen en wandelen. Dat gaat eigenlijk prima; meer last van “algehele stijfheid” en wat wrakke spieren, waardoor ik vaker dan me lief is de krukken gebruik.
Echter optimist die ik ben gelijk deze week gebruik gemaakt van het feit dat ik twee dagen zonder kruk bijna een uur kon wandelen. Zou ik….op de fiets mogen. En zo waar de fysio gaf ruimte mits ik niet verder zou gaan dan ca. 25 km, mijn rpm tussen de 50 en 60 zou blijven en ik niet echt hm’s zou doen. De e-gravel van me was vanmorgen dus de ideale fiets; lage instap (maar opstappen bleek toch nog een kunst te zijn) en de eco- of sportstand voor bergop.
Reinouw had wel zin om mee te fietsen, dus die pakte lekker haar Koga. Rondje bedacht langs ons zwembad en kasteel richting Pesaken en vervolgens terug om het lange stuk vals plat annex klimmetje naar Reijmerstok te pakken. Het liep op dat mooie asfalt en in de zon als een trein en geen angst om te vallen of de confrontatie met andere wegebruikers te hebben. Dat is mooi! In Reijmerstok de rijksweg naar de Hut om vlak voor de Hut af te slaan richting Honthem. Daar terechtgekomen op een modderige graveltrack. Prima voor mijn fiets, maar minder voor de Koga van Reinouw. Beiden overleefden we de nattigheid en glibber. Achterlangs het Amerikaans kerkhof naar het centrum van Margraten en vandaar naar Sibbe, IJzeren, Scheulder en Ingber. Tevreden na de eerste rit “in de nieuwe set-up”. Onnodig te zeggen dat het zonnetje op ons mooi landschap een genoegen was.
Karel draagt bij aan het ‘echte’ fietsen:
Zaterdagmiddag met Henk afgesproken 9.00 VDA. We wisten niet of Martin al thuis was. Wel dus, hij meldde zich met 8.50 EIP.
Samen op stap dus. Ik kwam Martin bij mij op de hoek al tegen (EIP), en samen door naar het VDA. Henk kwam iets te laat, reden: uit zijn normale routine gehaald door de afspraak van 9.00 i.p.v. 8.55.
Vertrokken in zuidelijke richting, Martin wilde niet weer naar Thorn of Duitsland, maar naar het Heuvelland. Zo geschiedde, het was nog echt koud.
Door Beek en Geverik naar Schimmert en via de voetbalvelden richting Groot Haasdal en door naar Valkenburg. Sibbergrubbe omhoog en naar Margraten. In Sibbe was Henk even zoek, meldde zich echter snel. Had even andere bezigheden.
Naar Honthem en Eckelrade. Grote weg gevolgd en bij het sportterrein richting Libeek. Via de golvende, zware klim naar Banholt en door de "verboden voor auto's" weg, waar toch een auto kwam naar Bergenhuizen. Hier werd besloten/medegedeeld dat we in Ulvend koffie gingen drinken. Dus via Terlinden retour naar Noorbeek en door Schey naar Ulvend.
In Ulvend genoten van verschillende soorten vlaai en koffie. Dank aan Martin voor de traktatie voor zijn verjaardag. In de welverdiende pauze de wereld proberen te verbeteren met onze meningen en opmerkingen. Zal wel ijdele hoop blijven.
Na de pauze afgedaald naar de Voer en via de diverse Voerplaatsen naar Eijsden. De Maas gevolgd tot Maastricht en daarna langs het Julianakanaal naar Urmond. Hier gecontroleerd of er ook aan de brug gewerkt werd. Ik meende dat de brug toch wel genomen kon worden. Was dus ijdele hoop. Door naar Berg en via de Bergerweg, waar we nog werden getrakteerd op een harde claxon door iemand die meende dat wij ons niet aan de verkeersregels hielden. Kort lontje.
Door het Geleenpark naar de Rijksweg waar afscheid genomen werd van Henk, en Martin en ik via het nieuwe fietspad naar Munstergeleen. Door het veld naar Puth. Nog even kopje koffie bij mij, Martin had graag een sleutel van zijn huis en de rit afgesloten.
Na dik 100 km een voldaan gevoel.
Zondag 1 februari – Zuid-Limburg Light
Karel:
Op zaterdag de obligate rondvraag wie er zondagochtend zou zijn. Ger en Jos revalidatie, Martin in Zwitserland en Henk (nog?) in Zevenaar. Bleef alleen ik dus over.
Zondagochtend rustig ontbeten met Lilian en op een net gepensioneerde-tijdstip vertrokken. Waarnaartoe? De wind was eindelijk eens gedraaid naar zuid, dus dat maar aangehouden. Via Hobbelrade naar Genhout en door Schimmert naar het Ravensbos en Strabeek. Door een zeer rustig Valkenburg, kerstmis is voorbij, de Daalhemer omhoog en via Sibbe naar Groot Welsden en via Klein Welsden naar Cadier en Keer. Wilde toch wat klimmen vandaag. Naar Honthem en via Termaar naar De Hut. Over het plateau retour Sibbe en de Sibbergrubbe af naar Schin op Geul. Omhoog naar de Koulen en Klimmen. Retersbeek en langs de Geleenbeek en Thull naar Puth.
Afgelopen week de balhoofdlagers van de Massi vervangen, met een immense dank natuurlijk aan Martin, hoofdmecanicien. Stuurbewegingen werden een beetje stroef. Bij demontage bleek het onderste lager volledig verroest te zijn. Lagers niet verkrijgbaar bij Futurum of Mantel, maar wel bij Roger. Bart wist ze zo te pakken.
Met een balhoofdlager is het net als bij ogen en oren. Langzame, bijna niet merkbare achteruitgang. Na reparatie, operatie of plaatsen hoorapparaten merk je pas wat je lang gemist hebt. Inderdaad het sturen gaat nu weer directer en flitsender. Al met al ook veel veiliger.
Zondag 25 januari
Martin:
Bij het opstaan was het een frisse -2 °C, dus even gewacht. Maar er was geen wind en een deemsterig – zoals wij dat in Vlaardingen zeggen – zonnetje. Op pad, met onbekende bestemming. Niet naar Maastricht, want daar was ik gisteren al geweest. Dus op pad naar het oosten: de Scholtissenholenweg af en langs Wolfhagen naar Oirsbeek en de gekende Hells-Angelsklim op. Na Douvergenhout/Merkelbeek weer afgedaald en zo Brunssum in. Langs de NATO, onze kontkruiper Mark niet gezien (of is dat een strategie?). Boven de Brunssummerhei en de Heikop omhoog, heerlijk rustig! Vervolgens Landgraaf en Schaesberg; ongelofelijk hoe je kilometers kunt rijden zonder er ooit eerder geweest te zijn en niet weten waar je bent.
Uiteindelijk weer op bekend terrein en wel de Parkstadroute en zo naar de Craneweyer. Daar overgestoken en een prachtige verstilde klim omhoog. Ook weer afgedaald langs kasteel Erenstein en de bekende weg langs de Hammijn omhoog. Langs de Parkstadring naar De Locht en daar linksaf Germania in. Horbach, de mooie landweg en Vetschau. In Laurensberg afgedaald naar Aachen, waar niet veel te beleven viel.
Mijn verjaardagstraktatie bij Van den Daele: een heerlijk stukje vlaai en een lekkere koffie. De totaalrekening een GerritjeSW.
Ik wilde niet de geijkte weg over Vaals, dus maar achterlangs, de langlopende klim naar de Waldschenke en door naar Hergenrath. In Kelmis het wondermooie fietspad langs de Geul opgepikt en zo naar Moresnet en Hombourg. Over de normale weg naar Teuven en daar de Gieveld op. Veel wandelaars aldaar. Met een klein beetje tegenwind over het plateau naar Landsrade en Crapoel, me afvragend hoe je nu aan automobilisten kunt zien of ze bestemmingsverkeer zijn.
Daarna min of meer standaard: Gulpen – waar al gecarnavald werd, Wijlre, Valkenburg (idem) en de Stoepert omhoog. In Schimmert ook al aan het carnaval en afgedaald naar Spaubeek. Thuisgekomen aan het Gercriterium voldaan. Me beziggehouden met de voorderrie van Miriams Cube, helaas zonder resultaat: ik kreeg hem niet aan de praat; ik weet niet of het aan de brifter of de derrie, of aan beide ligt.
Zondag 18 januari - Heins- en Hillensberg
Martin:
De eerste TCE-rit van het jaar. Ger niet meer present, Jos nog niet present, maar wel Karel en Henk. De eerste stelde Heinsberg voor, dit zich herinnerend van een van de eerste ritten van het vorig jaar. Geen bezwaar. Het was helder, bij vertrek zo’n 1 °C en een droge weg met een flauw oostenwindje.
Henk kwam ons al tegemoet gereden, we waren iets te laat vertrokken van de BL10. Het aantrekken van al die kledingstukken in de winter neemt nogal wat tijd in beslag. Dus langs pater Karel en door Munstergeleen ongewoon de Windraak op. Vervolgens Doenrade en de gekende maar mooie binnendoorweggetjes naar Etzenrade en de Rode Beek gevolgd. De beverdam hield standvastig stand. Iets voorbij Stahe linksaf en zo in een vrijwel rechte lijn over meestentijds rustige weggetjes naar Heinsberg. Daar een bakkerij/Konditorei gevonden met onverwachte clientèle, redelijke koffie en een rijstevlaai die van Karel een drie kreeg.
Het gesprek ging grotendeels – hoe kan het ook anders – over mr. T., een kleuter met een machinegeweer.
Uiteraard was de afstand in Heinsberg te kort om gelijk naar huis te rijden, dus noordwaarts richting Wassenberg. Een eerste poging linksaf te slaan liep dood, daarbij een tweede alternatief, dat mooi naar Brehm en Kempen gegaan zou zijn, missend. Maar het werd toch mooi: bij Orsbeck naar, uiteraard, Ophoven en over mooie rustige wegen bij de Gitsapper Hof Nederland weer in naar Etsberg richting Vlodrop. Bij de fietsenwinkel rechtsaf richting Herkenbosch en daar wat meanders van de Roer gevolgd (de Wurm waren we al eerder overgestoken). Door Sint Odiliënberg heen, gevolgd door een mooi nieuw fietspad langs de bosrand naar Montfort en Sint-Joost. Achter Echt langs naar het IJzerenbos bij Susteren en zo langs Nieuwstadt wederom Duitsland in: Millen, en langs de Rodebach naar Tüddern. Henk leidde ons ditmaal feilloos door Broeksittard over de oude holle weg naar de Lahrweg waar hij rechtsaf sloeg en Karel en ik links. Een fraaie parallelklim langs Hillensberg de Feldbiß op en zo wederom door Doenrade huiswaarts. Net geen honderd, maar dat hoeft nu ook nog niet, toch?
Karel vult aan:
Martin heeft al uitgebreid verslag gedaan, toch nog maar een magere aanvulling.
Mijn voorstel voor Heinsberg was gebaseerd op de heersende windrichting: oostenwind, maar ook op de ervaringen van afgelopen jaar: twee lekke banden, sneeuw, mist en koud. Hiervan resteerden dit jaar alleen de kou. Zoals Martin al aanhaalde is de winteroutfit het aankleden van vele laagjes. Dit was bij mij ook goed gelukt alleen had ik te dunne handschoenen aangedaan, wat dan ook resulteerde in een paar ijsblokken aan mijn polsen. Gelukkig was na de vroege pauze de temperatuur wat aangenamer en voldeden de handschoenen wel.
In het hele routeverhaal is Martin vergeten aan te halen dat we niet hebben hoeven te gravelen, maar dat er dit jaar wel een stuk klunen inzat. Dit als gevolg van een doodlopend stuk weg waar we wel vlak bij de goede weg waren. Dus door het gras, tegen een steile helling en over de vangrail. Was prima te doen, heb thuis wel een kilo rommel onder mijn schoenen uitgepeuterd.
In de koffiekeuvel is niet alleen de Oranjeman ter sprake geweest, maar is er al een beetje vooruitgelopen op de komende Vogezen. Natuurlijk de vraag wie er allemaal meegaat en hoe de toekomst gaat verlopen. Volgens Henk kan binnenkort iedereen mee in een auto, waarbij de opvouwbare rollators in de achterbak worden opgeborgen.
De route was weer verrassend, met voor alle drie weer wegen en doorsteekjes die we nog nooit gedaan hebben. Iets nieuws verheugt het hart.
Thuis uitgebreid in bad en daarna nog met Lilian even de benen losgelopen. Waren toch wel een beetje stijf. Hoewel het koud was geeft een tocht in het begin van het jaar toch altijd weer een voldaan gevoel.
