Zondag 15 maart – Remunj

Martin:
Met de rest in Frankrijk, was alleen Henk er. De dag ervoor had het flink geregend maar de nacht was helder, en koud. 3 °C was het bij vertrek. Aan het VDA zei Henk resoluut “naar het noorden”, dus daar legde ik me bij neer. Wederom het mooie nieuwe fietspad onder Nieuw-Abshoven genomen en voor de Hornbach naar Graetheide en door Einighausen. Door Guttecoven een beetje geklooid en door naar het Limbrichterbos, Nedcar en de nieuwe fietspaden langs de A2 in verbreding.
Door Dieteren naar Echt en Maasbracht. Daar de omweg onder de A2-brug door naar de centrale en zo de stuw van Linne, waar heel wat water overheen stortte. Na de brug over de sluis van de Afgesneden Maas sloeg ik rechtsaf, hiermede Roermond forcerend, wat Henk dan ook snel opmerkte. Met de wind mee ging alles gesmeerd. Over het bruggencomplex het centrum opgezocht en daar wat rondgezworven tot we een geopend etablissement vonden. En wel Coffeelovers. Lekker taartje en een grote mok koffie. Genoeg om ons over te verzuchten.

Door nu weer en wel richting Pruse. Met grote snelheid de Oranjelaan oostwaarts volgend om zo over de A73 te geraken. Op de kaart zag ik een denkelijk mooi fietspad van Asenray naar het industriegebied Roerstreek gemist te hebben. Ons verbaasd over de uitgestrektheid van de Rockwoolvestiging.
Voor Herkenbosch afgeslagen om wederom onverwacht op de Roermeander te komen, een aardige omweg veroorzakend. Door nu naar Vlodrop en zo zuidwaarts, tegen een steeds straffer wordende wind in, verder. We hielden het tempo er, deels kop-over-kop, fors in. Op de Echterboschbaan, de weg naar Koningsbosch, stelde Henk voor linksaf Duitsland in te slaan om parallel aan de genoemde baan te rijden. Dit leverde mooie, onbekende, landweggetjes op, met veel links en rechts afslaan, maar globaal steeds de goede richting uit. In Saeffelen weer op bekend terrein en door Höngen – geen carnavalsoptocht deze keer – naar Tüddern en door Broeksittard naar de Lahrweg, het Duustergatske omhoog en zo beiden huiswaarts. De tegenwind had ons aardig gevormd en klachten over dijbeenspieren, kuiten en zitvlees. Een goede training kortom.

Zondag 8 maart

Martin:
Karel had de avond ervoor aangegeven dat hij, ondanks zijn verkoudheid, wilde gaan fietsen, waarbij Henk zich ook aansloot. Wel uitte Karel als wens, wegens de koude, een half uur later te willen vertrekken en wel om 9h30 vanaf het VDA. En dat werd het, bij mate van hoge uitzondering! Niet dat het een half uur later warmer was: een dichte mist hing over het landschap en pas tegen elven werd het wat warmer, toen de zon doorbrak.
Aangestoken door Henk vorige week, had ik de korte boks aan en afdalend de Putherberg af was cryotherapie voor de knieën.
We hadden een verplichting deze keer en wel Jan S. van energieadvies te voorzien, wegens zijn verhuizing eind augustus van Mestreech West naar Scharn. Dus daarheen. Aangezien het afspraaktechnisch het gemakkelijkst was, Jan opgezocht bij zijn huidige woning. Via het pontje naar de Zuid-Willemsvaart en deze gevolgd; bij de nieuwe fietsbrug even klunen en te voet. Een ouder echtpaar, met blote voeten in de slippers, mopperde op ons omdat we daar líépen; ik kon zo snel geen euthanasieverklaring voor hen tevoorschijn toveren. Door volstrekt onbekende wijken van Maastricht naar Jan en uiteindelijk zelfs dwars over de begraafplaats. Helaas had hij (Jan, niet de begraafplaats) niet op ons gerekend, dus geen vlaai, wel koffie. Na de koffie gevieren naar Scharn, waar we een uurtje het gehele huis geïnspecteerd hadden en van advies voorzien.
Gedrieën weer op pad en wel richting Bemelen: via de klim van Sint-Jozef – Henk kende deze niet – naar Cadier en daar linksaf langs Gers golfbaan naar Sint-Antoniusbank en langs de groeve omhoog.
Bij café ’t Plateau de koffie en vlaai; beide een 6+, maar wel lekker in het zonnetje gezeten!
Op weg weer naar Sibbe en de Grub af. Voor de verandering de Goudsberg op naar Walem; schitterende uitzichten en een prachtige helling.
Naar Klimmen en daar de Kersboomkensweg forcerend, waar Henk, uiteraard, linksaf sloeg naar Vink, gevolgd door het schitterende Terstraten. Via Grijzegrubben langs het stort omlaag waarna Karel om de Côte d’Escargot smeekte om niet het laatste stukje longvoering naar buiten te storten. Samenvattend: een onregelmatige, afwijkende rit maar uiteindelijk lekker gefietst!

Een aanvulling van Karel:
Martin heeft al een mooi verhaal geschreven, toch nog mijn visie. Ik was inderdaad nog zo verkouden als een konijn, maar wilde toch graag gaan fietsen. Gevoelig als mijn maten zijn, werd een half uur later geaccepteerd. Tijdig naar Martin in een naar ik in eerste instantie dacht voldoende warme outfit. Het was echter zo ijzig koud dat ik toch nog even naar huis ging om een extra jack aan te doen. Hielp wel iets, maar bleef koud, zie de foto van Henk en mij op het veer in Berg aan de Maas.
In het verdere verloop van de fietstocht naar Maastricht is duidelijk de professionele instelling (betaald fietsen) van Martin te zien. Hij kachelt gewoon door met Henk en mij achter zich aan. Ik ongeveer de voering van mijn longen aan het verliezen. Bij Jan S. even verpoosd en toen naar de nieuwverworven woning. Interessant, maar er is nog veel werk te doen. Bij het politiebureau troffen we nog oud-collega Jan Devens, die zeer verwonderd was ons hier te ontmoeten.
Na het bezoek richting Cadier en Keer om nog ergens koffie met vlaai te gaan genieten. Het eerste stuk tot aan het Wolfshuis was al heftig, maar er volgde nog veel meer. Bij alle klimmen was toch weer de saamhorigheid van het groepje aanwezig. Fluitend en gierend heb ik alle klimmen overwonnen. Er werd geduldig en zonder mopperen op mij gewacht. Op mijn verzoek zelfs niet de Zandberg maar gewoon de Slakweg. Bij thuiskomst was ik redelijk dood. Toch nog me weten te vermannen om nog een rondje met Lilian, herstellende van de longontsteking, te wandelen.

Zondag 1 maart – Op ontdekkingsreis

Martin:
Vandaag de start van de meteorologische lente. Henk had de avond ervoor nog een bevestigend berichtje gestuurd; enigszins verbolgen toen wij elkaar om 8h55 bij het VDA ontmoetten waarom of hij geen antwoord had gekregen. Ik repliceerde dat het immers zondag was…
Enfin, geen duidelijk doel voor ogen en maar begonnen met vanaf Stein de mooie route tussen de Maas en het Julianakanaal in, naar het zuiden. De start was nog fris (5 °C) en er stond een stevige zuidenwind. In het open landschap was dat aardig buffelen. Iets voor Mestreech uitte ik naar Genk te willen en dan de fietsroute naar As op te pikken. Alzo gedaan. Dwars door het centrum naar de rechtbank en over de lange Via Regia westwaarts de grens over. Direct na het kanaal linksaf tot we het kanaal konden verlaten, waarna we de tegenwind grotendeels kwijt waren. Door vooral onbekende gehuchten als Kesselt, Hees naar Eigenbilzen. Ik vroeg me af wat een insnijding in het dorp was, een voormalig treinspoor wellicht; en inderdaad: de voormalige spoorlijn van Bilzen naar Lanaken. Na Eigenbilzen een fietsroute opgepikt, die ons mooi door het natuurreservaat Munsterbos bracht; wel deels onverhard en modderig, wat mij fietspoetsen opleverde. Sommige stukjes toch bekend van een eerdere ervaring met Karel erbij. Uiteindelijk door het uitgestrekte industriegebied van Bilzen-Noord (of Genk-Zuid), waar de kolencentrale van Langerlo gesloopt bleek te zijn, mede als referentiepunt. Bij de sluizen over het Albertkanaal, nooit eerder geweest daar en over grote dreven noordwaarts. Even de kaart geraadpleegd met het gevoel de verkeerde kant op te rijden en inderdaad; dus gekeerd. Daar kwamen we weer op bekend gebied uit en wel langs het café waar we eerder een aantal gepensioneerde Italianen aan tafel troffen.
In het centrum van Genk aangekomen wat gezocht naar een pâtisserie, maar niet gevonden en dus de verjaardagstraktatie van Henk buiten in het zonnetje voor een café genoten. Genoeg te bespreken en nog een bericht van Jos beantwoord.

Terug op weg nu weer; we besloten niet het nieuwe integrale fietspad Genk-As te nemen: dan zouden we immers eerst nog een stuk noordwaarts naar Winterslag, Zwartberg en Waterschei moeten. Dus eerst afgekort over de grote weg naar As en waar wij de fietsroute kruisten deze opgepikt. Bij As over de fietsbrug, langs de zandgroeven en Nieuw-Homo en over de brug door het water naar het Merkendorp. Bij Eisden de Zuid-Willemsvaart over, me telkens weer verbazend over het huis dat, schijnbaar onbeschadigd, zes meter van kanaalniveau naar beneden verzakt is.
Door Leut naar het pontje van Berg en de grote weg naar Einighausen en zo naar het ziekenhuis waar wij afscheid namen.
Met 108 km zeer tevreden. Thuis de fiets van de modder ontdaan en in bad.

Zondag 15 februari – Dreiländergiro

Martin:
Had Karel de avond ervoor nog gepeild wie of er zouden gaan, had Henk zich ’s nachts afgemeld met iets als ‘bezoek’.
’s Morgens trok Karel zijn ongetwijfeld warme, naar angst ruikende, keutel in: hij vond het te koud.
Ik daarentegen keek naar buiten, zag dat het helder was en ging. Weliswaar -4 °C, maar droog. Wegens het weeralarm, een naderende sneeuwstorm, al mijn reis-, begrafenis-, ongevals- en ziektekostenverzekeringspolissen doorgenomen, alarmnummers genoteerd en op pad.
Miriam was de dag ervoor, tevens solo, onder somberder luchten naar Maaseik gefietst en dat leek me wel een leuk idee. Nadat ik de bergrug die de stroomsystemen van de Geleenbeek en Maas scheidt, overwonnen had, over de snelwegbrug de Maas over. Door Mechelen-aan-de-Maas naar Opgrimbie en de Devil’s Mountain Westface op het grote blad omhoog, gevolgd door het altijd weer wondermooie pad over de Mechelse Hei. Langs het station van As – daar niet gestopt – en de spoorlijn As – Maaseik integraal. Rustig aldaar en de wind een beetje mee. In Maaseik, op de Maasbrug, bleek dat de wind zich tegen mij gedraaid had: een bulderende windkracht vier.
Door Susteren en boven Nieuwstadt langs en bij Isenbruch wederom een grens over, deze maal Duitsland in. Min of meer een oostelijke richting volgend kwam ik zo uit in het dorp Höngen, waar een omvangrijke en luidruchtige vastelaovendsoptocht aan de gang was, mij af en toe tot stoppen of een passage over de stoep forcerend.
Even fout gereden een doodlopend weggetje in, maar snel in Tüddern en de door Henk gevonden holle weg naar de Lahrweg. Daar rechts en links en het fraai steile klimmetje Duustergats en afgedaald door de familie Flodderwijk. Ongewoon de Euselingsweg omhoog naar de Windraak en door het land naar Pöt. Het was goed.

Zondag 8 februari

Ger gepermitteerd een bijdrage:
Geen officiële TCE’er, maar wat dan wel. In ieder geval een nog immer betrokken fietser en daar hoort TCE nog zeker bij. Dus toch maar zo nu en dan een verslagje van mijn wederwaardigheden. In mijn jaarafsluiting 2025 gewag gemaakt van mijn struikelpartij in de herfstvakantie. Vandaag op een dag na precies vier maanden geleden. Herstel gaat gestaag maar langzaam. Vanaf eind november weer -dagelijks- op de hometrainer samen met oefeningen en wandelen. Dat gaat eigenlijk prima; meer last van “algehele stijfheid” en wat wrakke spieren, waardoor ik vaker dan me lief is de krukken gebruik.
Echter optimist die ik ben gelijk deze week gebruik gemaakt van het feit dat ik twee dagen zonder kruk bijna een uur kon wandelen. Zou ik….op de fiets mogen. En zo waar de fysio gaf ruimte mits ik niet verder zou gaan dan ca. 25 km, mijn rpm tussen de 50 en 60 zou blijven en ik niet echt hm’s zou doen. De e-gravel van me was vanmorgen dus de ideale fiets; lage instap (maar opstappen bleek toch nog een kunst te zijn) en de eco- of sportstand voor bergop.
Reinouw had wel zin om mee te fietsen, dus die pakte lekker haar Koga. Rondje bedacht langs ons zwembad en kasteel richting Pesaken en vervolgens terug om het lange stuk vals plat annex klimmetje naar Reijmerstok te pakken. Het liep op dat mooie asfalt en in de zon als een trein en geen angst om te vallen of de confrontatie met andere wegebruikers te hebben. Dat is mooi! In Reijmerstok de rijksweg naar de Hut om vlak voor de Hut af te slaan richting Honthem. Daar terechtgekomen op een modderige graveltrack. Prima voor mijn fiets, maar minder voor de Koga van Reinouw. Beiden overleefden we de nattigheid en glibber. Achterlangs het Amerikaans kerkhof naar het centrum van Margraten en vandaar naar Sibbe, IJzeren, Scheulder en Ingber. Tevreden na de eerste rit “in de nieuwe set-up”. Onnodig te zeggen dat het zonnetje op ons mooi landschap een genoegen was.


Karel draagt bij aan het ‘echte’ fietsen:
Zaterdagmiddag met Henk afgesproken 9.00 VDA. We wisten niet of Martin al thuis was. Wel dus, hij meldde zich met 8.50 EIP.
Samen op stap dus. Ik kwam Martin bij mij op de hoek al tegen (EIP), en samen door naar het VDA. Henk kwam iets te laat, reden: uit zijn normale routine gehaald door de afspraak van 9.00 i.p.v. 8.55.
Vertrokken in zuidelijke richting, Martin wilde niet weer naar Thorn of Duitsland, maar naar het Heuvelland. Zo geschiedde, het was nog echt koud.
Door Beek en Geverik naar Schimmert en via de voetbalvelden richting Groot Haasdal en door naar Valkenburg. Sibbergrubbe omhoog en naar Margraten. In Sibbe was Henk even zoek, meldde zich echter snel. Had even andere bezigheden.
Naar Honthem en Eckelrade. Grote weg gevolgd en bij het sportterrein richting Libeek. Via de golvende, zware klim naar Banholt en door de "verboden voor auto's" weg, waar toch een auto kwam naar Bergenhuizen. Hier werd besloten/medegedeeld dat we in Ulvend koffie gingen drinken. Dus via Terlinden retour naar Noorbeek en door Schey naar Ulvend.
In Ulvend genoten van verschillende soorten vlaai en koffie. Dank aan Martin voor de traktatie voor zijn verjaardag. In de welverdiende pauze de wereld proberen te verbeteren met onze meningen en opmerkingen. Zal wel ijdele hoop blijven.
Na de pauze afgedaald naar de Voer en via de diverse Voerplaatsen naar Eijsden. De Maas gevolgd tot Maastricht en daarna langs het Julianakanaal naar Urmond. Hier gecontroleerd of er ook aan de brug gewerkt werd. Ik meende dat de brug toch wel genomen kon worden. Was dus ijdele hoop. Door naar Berg en via de Bergerweg, waar we nog werden getrakteerd op een harde claxon door iemand die meende dat wij ons niet aan de verkeersregels hielden. Kort lontje.
Door het Geleenpark naar de Rijksweg waar afscheid genomen werd van Henk, en Martin en ik via het nieuwe fietspad naar Munstergeleen. Door het veld naar Puth. Nog even kopje koffie bij mij, Martin had graag een sleutel van zijn huis en de rit afgesloten.
Na dik 100 km een voldaan gevoel.

Zondag 1 februari – Zuid-Limburg Light

Karel:
Op zaterdag de obligate rondvraag wie er zondagochtend zou zijn. Ger en Jos revalidatie, Martin in Zwitserland en Henk (nog?) in Zevenaar. Bleef alleen ik dus over. Zondagochtend rustig ontbeten met Lilian en op een net gepensioneerde-tijdstip vertrokken. Waarnaartoe? De wind was eindelijk eens gedraaid naar zuid, dus dat maar aangehouden. Via Hobbelrade naar Genhout en door Schimmert naar het Ravensbos en Strabeek. Door een zeer rustig Valkenburg, kerstmis is voorbij, de Daalhemer omhoog en via Sibbe naar Groot Welsden en via Klein Welsden naar Cadier en Keer. Wilde toch wat klimmen vandaag. Naar Honthem en via Termaar naar De Hut. Over het plateau retour Sibbe en de Sibbergrubbe af naar Schin op Geul. Omhoog naar de Koulen en Klimmen. Retersbeek en langs de Geleenbeek en Thull naar Puth.
Afgelopen week de balhoofdlagers van de Massi vervangen, met een immense dank natuurlijk aan Martin, hoofdmecanicien. Stuurbewegingen werden een beetje stroef. Bij demontage bleek het onderste lager volledig verroest te zijn. Lagers niet verkrijgbaar bij Futurum of Mantel, maar wel bij Roger. Bart wist ze zo te pakken.
Met een balhoofdlager is het net als bij ogen en oren. Langzame, bijna niet merkbare achteruitgang. Na reparatie, operatie of plaatsen hoorapparaten merk je pas wat je lang gemist hebt. Inderdaad het sturen gaat nu weer directer en flitsender. Al met al ook veel veiliger.

Zondag 25 januari

Martin:
Bij het opstaan was het een frisse -2 °C, dus even gewacht. Maar er was geen wind en een deemsterig – zoals wij dat in Vlaardingen zeggen – zonnetje. Op pad, met onbekende bestemming. Niet naar Maastricht, want daar was ik gisteren al geweest. Dus op pad naar het oosten: de Scholtissenholenweg af en langs Wolfhagen naar Oirsbeek en de gekende Hells-Angelsklim op. Na Douvergenhout/Merkelbeek weer afgedaald en zo Brunssum in. Langs de NATO, onze kontkruiper Mark niet gezien (of is dat een strategie?). Boven de Brunssummerhei en de Heikop omhoog, heerlijk rustig! Vervolgens Landgraaf en Schaesberg; ongelofelijk hoe je kilometers kunt rijden zonder er ooit eerder geweest te zijn en niet weten waar je bent.
Uiteindelijk weer op bekend terrein en wel de Parkstadroute en zo naar de Craneweyer. Daar overgestoken en een prachtige verstilde klim omhoog. Ook weer afgedaald langs kasteel Erenstein en de bekende weg langs de Hammijn omhoog. Langs de Parkstadring naar De Locht en daar linksaf Germania in. Horbach, de mooie landweg en Vetschau. In Laurensberg afgedaald naar Aachen, waar niet veel te beleven viel.
Mijn verjaardagstraktatie bij Van den Daele: een heerlijk stukje vlaai en een lekkere koffie. De totaalrekening een Gerritje^SW.
Ik wilde niet de geijkte weg over Vaals, dus maar achterlangs, de langlopende klim naar de Waldschenke en door naar Hergenrath. In Kelmis het wondermooie fietspad langs de Geul opgepikt en zo naar Moresnet en Hombourg. Over de normale weg naar Teuven en daar de Gieveld op. Veel wandelaars aldaar. Met een klein beetje tegenwind over het plateau naar Landsrade en Crapoel, me afvragend hoe je nu aan automobilisten kunt zien of ze bestemmingsverkeer zijn.
Daarna min of meer standaard: Gulpen – waar al gecarnavald werd, Wijlre, Valkenburg (idem) en de Stoepert omhoog. In Schimmert ook al aan het carnaval en afgedaald naar Spaubeek. Thuisgekomen aan het Gercriterium voldaan. Me beziggehouden met de voorderrie van Miriams Cube, helaas zonder resultaat: ik kreeg hem niet aan de praat; ik weet niet of het aan de brifter of de derrie, of aan beide ligt.

Zondag 18 januari - Heins- en Hillensberg

Martin:
De eerste TCE-rit van het jaar. Ger niet meer present, Jos nog niet present, maar wel Karel en Henk. De eerste stelde Heinsberg voor, dit zich herinnerend van een van de eerste ritten van het vorig jaar. Geen bezwaar. Het was helder, bij vertrek zo’n 1 °C en een droge weg met een flauw oostenwindje.
Henk kwam ons al tegemoet gereden, we waren iets te laat vertrokken van de BL10. Het aantrekken van al die kledingstukken in de winter neemt nogal wat tijd in beslag. Dus langs pater Karel en door Munstergeleen ongewoon de Windraak op. Vervolgens Doenrade en de gekende maar mooie binnendoorweggetjes naar Etzenrade en de Rode Beek gevolgd. De beverdam hield standvastig stand. Iets voorbij Stahe linksaf en zo in een vrijwel rechte lijn over meestentijds rustige weggetjes naar Heinsberg. Daar een bakkerij/Konditorei gevonden met onverwachte clientèle, redelijke koffie en een rijstevlaai die van Karel een drie kreeg.
Het gesprek ging grotendeels – hoe kan het ook anders – over mr. T., een kleuter met een machinegeweer.
Uiteraard was de afstand in Heinsberg te kort om gelijk naar huis te rijden, dus noordwaarts richting Wassenberg. Een eerste poging linksaf te slaan liep dood, daarbij een tweede alternatief, dat mooi naar Brehm en Kempen gegaan zou zijn, missend. Maar het werd toch mooi: bij Orsbeck naar, uiteraard, Ophoven en over mooie rustige wegen bij de Gitsapper Hof Nederland weer in naar Etsberg richting Vlodrop. Bij de fietsenwinkel rechtsaf richting Herkenbosch en daar wat meanders van de Roer gevolgd (de Wurm waren we al eerder overgestoken). Door Sint Odiliënberg heen, gevolgd door een mooi nieuw fietspad langs de bosrand naar Montfort en Sint-Joost. Achter Echt langs naar het IJzerenbos bij Susteren en zo langs Nieuwstadt wederom Duitsland in: Millen, en langs de Rodebach naar Tüddern. Henk leidde ons ditmaal feilloos door Broeksittard over de oude holle weg naar de Lahrweg waar hij rechtsaf sloeg en Karel en ik links. Een fraaie parallelklim langs Hillensberg de Feldbiß op en zo wederom door Doenrade huiswaarts. Net geen honderd, maar dat hoeft nu ook nog niet, toch?

Karel vult aan:
Martin heeft al uitgebreid verslag gedaan, toch nog maar een magere aanvulling.
Mijn voorstel voor Heinsberg was gebaseerd op de heersende windrichting: oostenwind, maar ook op de ervaringen van afgelopen jaar: twee lekke banden, sneeuw, mist en koud. Hiervan resteerden dit jaar alleen de kou. Zoals Martin al aanhaalde is de winteroutfit het aankleden van vele laagjes. Dit was bij mij ook goed gelukt alleen had ik te dunne handschoenen aangedaan, wat dan ook resulteerde in een paar ijsblokken aan mijn polsen. Gelukkig was na de vroege pauze de temperatuur wat aangenamer en voldeden de handschoenen wel.
In het hele routeverhaal is Martin vergeten aan te halen dat we niet hebben hoeven te gravelen, maar dat er dit jaar wel een stuk klunen inzat. Dit als gevolg van een doodlopend stuk weg waar we wel vlak bij de goede weg waren. Dus door het gras, tegen een steile helling en over de vangrail. Was prima te doen, heb thuis wel een kilo rommel onder mijn schoenen uitgepeuterd.
In de koffiekeuvel is niet alleen de Oranjeman ter sprake geweest, maar is er al een beetje vooruitgelopen op de komende Vogezen. Natuurlijk de vraag wie er allemaal meegaat en hoe de toekomst gaat verlopen. Volgens Henk kan binnenkort iedereen mee in een auto, waarbij de opvouwbare rollators in de achterbak worden opgeborgen.
De route was weer verrassend, met voor alle drie weer wegen en doorsteekjes die we nog nooit gedaan hebben. Iets nieuws verheugt het hart.
Thuis uitgebreid in bad en daarna nog met Lilian even de benen losgelopen. Waren toch wel een beetje stijf. Hoewel het koud was geeft een tocht in het begin van het jaar toch altijd weer een voldaan gevoel.